De liturgie staat centraal in ieder christelijk en monastiek leven, ook in dat van een kluizenaar. Allereerst “ontvangt” de mens in de liturgie het heil van God: in woord, in sacrament, in heilige tekenen. In de diepe stilte van zijn hart bidt de Geest onophoudelijk en met onuitsprekelijke verzuchtingen: “Abba, Vader” (Rom 8,15). Daar, in dat heiligdom, viert de altijd aanwezige Christus als hogepriester zijn verlossende liturgie. Het is weldadig zich daarvoor open en beschikbaar te stellen, zoals Maria deed toen de engel haar toestemming kwam vragen om God uit haar geboren te laten worden. Het antwoord van de Maagd is de basishouding voor elke goede liturgie: “Mij geschiede naar uw woord”.

Wie zal zeggen of het gebed van een kluizenaar God welgevalliger is dan het ochtendgefluit van de vogels, dan het avondconcert van de kikkers in de vijver bij de abdij? De vogels en de kikkers die hun natuur volgen, doen de wil van God, zoveel is zeker. Maar doe ik wel Gods wil? Ik bid voor mezelf, voor anderen, voor de hele schepping, voor ieder die nog lijdt en redding behoeft. Een eenzame monnik bidt en leeft nooit voor zichzelf alleen. Hij is slechts een oog in de schepping dat naar God kijkt, en hij bidt en smeekt in naam van de velen, van heel de Kerk en van al het geschapene om redding. De heilige Efrem de Syriër (5^de eeuw) schreef poëtisch over de liturgie van de monniken als volgt:

“Wie alleen celebreert in het hart van de wildernis, hij is een talrijke vergadering. Celebreren er twee samen in de rotsen, duizenden en tienduizenden zijn er aanwezig. Zijn er drie vergaderd, een vierde is onder hen. Zijn er zes of zeven samen, twaalfduizend duizendtallen zijn verzameld. Stellen zij zich op in rang, zij vullen het uitspansel met gebed. Worden zij gekruisigd op de rots, en getekend met een kruis van licht, de Kerk wordt opgericht. Komen zij tezamen, de Geest zweeft boven hen. Beëindigen zij hun gebed, de Heer staat op en dient zijn dienaren.”

(Onuitgegeven hymne geciteerd door A. Louf in “Heer, leer ons bidden”)